dlaLejdis.pl

Środek nocy, otwieram oczy po to, by po raz kolejny przekonać się o tym, że piżama mokra, kołdra mokra, łóżko mokre. Wielka żółta plama pode mną, a wraz z rosnącą świadomością, co się ZNOWU stało, napływające do oczu łzy wściekłości, rozgoryczenia, wewnętrznego upokorzenia, bezsilności i wstydu…

Problemu moczenia nocnego nie porusza się zbyt często. Wprawdzie mówienie o jakichkolwiek problemach nie należy do przyjemności, zwłaszcza, jeśli dotykał, bądź nadal dotyka nas czy bliskie nam osoby. Mówić o nim jednak trzeba. Choćby po to, aby - po pierwsze - wiedzieć, że nie jesteśmy pierwszymi i ostatnimi, którym zdarzają się podobne dolegliwości, po drugie – znaleźć źródło tego problemu i w miarę możliwości skutecznie jemu zaradzić.

Strona dziecka
- Doskonale to pamiętam. Środek nocy, otwieram oczy po to, by po raz kolejny przekonać się o tym, że piżama mokra, kołdra mokra, łóżko mokre. Wielka żółta plama pode mną, a wraz z rosnącą świadomością, co się ZNOWU stało, napływające do oczu łzy wściekłości, rozgoryczenia, wewnętrznego upokorzenia, bezsilności i wstydu… To na początek. Później, nerwowe zrzucanie mokrego, cuchnącego prześcieradła na podłogę, odwracanie kołdry na drugą (tę suchą) stronę, aby można się było jeszcze przykryć. Zdejmowanie mokrej piżamki i szukanie tego małego fragmentu suchego tapczanu, na którym będzie można przespać resztę nocy. I przesypiam, jakoś… Ale to nie koniec. Budzę się rano witana zmęczonym, podirytowanym wzrokiem mamy nie mówiącej nic, lub co gorsza, wyrażającej głośno swą dezaprobatę, swoje zniesmaczenie, zawarte w zdaniu typu: „Znowu? Boże święty, ileż razy ja mogę prać to wszystko. Co noc to samo. Ile ty masz lat? Pościel sobie przynajmniej ceratę pod dupę” – kolejna dawka kompromitacji. Rzeczywiście – co noc. Kompromitacja podwójna co najmniej, bo zarówno w oczach rodziców, ale i swoich w momencie, kiedy oni jeszcze nie wiedzą, a ja tak. Co więcej, kompromitacja i wstyd palący, kiedy rodzina opowiada o moim problemie podczas imprez rodzinnych, w trakcie ciotczynych schadzek… – opowiada Anna, 25 lat.

- Ta „przypadłość” kładzie się cieniem niemal na całe Twoje życie. Na wycieczkę szkolną nie pojedziesz bez uprzedniego zakomunikowania (najlepiej samodzielnego), że sikasz w łóżko. A jak już pojedziesz, to nie zapomnij wziąć ze sobą ceratki. Jest jeszcze ryzyko: w pokoju na wycieczce nie będziesz spała sama, ale z co najmniej trzema koleżankami z klasy. I nawet, kiedy to się stanie przy „ceratowej” asekuracji, prześcieradło, piżama i kołdra będą mokre. Co wtedy zrobisz? Dodatkowo ten straszny, cuchnący zapach… Okna przecież w nocy nie otworzę. Więc co? Wstaję, ściągam piżamkę, wyjmuję nową. Byle cicho, aby się przypadkiem żadna z koleżanek nie obudziła. Po ciemku przewracam kołdrę na drugą stronę – do rana powinna wyschnąć. Ale prześcieradło… Postanawiam przemknąć się przez ciemny korytarz schroniska, w którym wycieczka nocuje i udać się do łazienki, aby wyprać mydełkiem prześcieradło, wykręcić i powiesić na kaloryferze. Do rana powinno wyschnąć. Wracam do pokoju, kładę się na suchej cząstce łóżka, zwijam się w kłębek i staram się zasnąć. Ale po takiej „akcji” sen łatwo nie przychodzi. Trzeba jeszcze wymyśleć trafne wytłumaczenie na to, dlaczego nie mam prześcieradła, dlaczego moja kołdra ma wielką żółtą plamę, dlaczego (jeśli ktoś już to dostrzeże) sikam w łóżko… - mówi dziewiętnastoletnia Elwira.

Strona rodzica
Może rodzice, których dzieciom przytrafia się tzw. moczenie nocne, nie zdają sobie sprawy, co dzieje się w głowie ich pociechy. A dzieje się właśnie to, co powyżej. Należy wspomnieć, że owa przypadłość to w prawie 90% przypadków problem natury psychologicznej. Wynikałoby z tego, że owe przypadki charakteryzują się głęboką wrażliwością. Biorąc z kolei pod uwagę fakt, że ofiarami „siusiania nocnego” na tle psychologicznym padają dzieci – istoty niesamodzielne, uzależnione od swych rodziców, to właśnie oni - dorośli mają niesamowity wpływ na pojawienie się tego nieprzyjemnego problemu w życiu dziecka.

Tak więc wszelkiego rodzaju nieporozumienia między rodzicami, których świadkiem jest dziecko, rzutują na odbieranie rzeczywistości pełnej lęku i poczucia winy, że to może właśnie dziecko jest przyczyną walki rodziców. Kwestie rodzinne to tylko przykład, choć niezwykle ważny, bowiem naczelnym środowiskiem małego człowieka powyżej 4 roku życia jest jego dom i rodzina. I tu wszelkie nadmierne karanie dziecka, wyraźnie nierówne traktowanie dzieci (w przypadku rodzeństwa) poprzez faworyzowanie jednego z nich, nerwowe podejście rodzica do małego wrażliwca, mogą być przyczyną uaktywnienia się owej nocnej przypadłości. Drugie, lecz wcale nie mniejsze znaczenie odgrywa przedszkole, szkoła i wszystkie interakcje dziecka rodzące się na płaszczyznach instytucjonalnych. Tu bowiem kluczową rolę odgrywać mogą nieporozumienia dziecka z kolegami, brak akceptacji ze strony środowiska, kłopoty w szkole z aklimatyzacją, zmiana wychowawcy przedszkolnego…

Co ważne, siusianie nocne u dziecka poniżej czwartego roku życia uważa się za całkiem naturalne. Rodzice powinni sobie zdawać z tego sprawę, bowiem przez nieuwagę, mogą przyczynić się do niepotrzebnego stresowania malucha poprzez zbyt szybkie nakłanianie dziecka do korzystania z nocnika.

Co robić, czego nie robić?
Reakcje rodziców w stylu: „Znowu? Boże święty, ileż razy ja mogę prać to wszystko. Co noc to samo. Ile ty masz lat? Pościel sobie przynajmniej ceratę pod dupę”, opowiadanie o problemie dziecka przy innych (łącznie z dzieckiem), okazywanie dziecku złości i jawnego niezadowolenia, niecierpliwości, stosowanie gróźb i kar… to właściwie najgorsze, co tylko może robić rodzic w takiej sytuacji. To antyzachowania, sposoby wyłącznie na pogłębienie problemu i pozbawianie malucha poczucia akceptacji. Aby ograniczyć nocne sikanie, należy robić wszystko, co byłoby całkowitym przeciwieństwem wyżej przytoczonych zachowań.

Najlepiej udawać, że problem w ogóle nie istnieje w naszych dorosłych oczach, a już na pewno nie pokazujmy ostentacyjnie, że stało się coś strasznego, co zasługuje na dezaprobatę. Powstrzymajmy się przed wyrażaniem obaw w stosunku do jego przypadłości. Nie dopuszczajmy, aby dziecko usłyszało, co o nim i jego problemie opowiadamy innym. Jeżeli już rozmawiamy z dzieckiem na temat problemu, róbmy to delikatnie, cierpliwie, łagodnie. Starajmy się robić wszystko, aby jego wiara w siebie nie podupadła jeszcze bardziej. Należy sobie bowiem uświadomić, że mały człowiek, całkowicie praktycznie uzależniony od nas, bardzo silnie przeżywa to, że nie jest w stanie zapanować do końca nad własnym ciałem, ale przede wszystkim nad własną wrażliwością.

Iga Zakrzewska
( Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. )